De heldere augustusochtend onthult Polperro geleidelijk terwijl ik de laatste bocht neem van de smalle kustweg. Dit Cornwallse vissersdorp van 1.612 inwoners ligt perfect verborgen in een diepe vallei die uitmondt in een compacte natuurlijke haven. Wat direct opvalt, is niet alleen de schoonheid – daar heeft Cornwall geen tekort aan – maar de levendigheid. Terwijl de meeste “pittoreske” kustdorpjes in museumstukken zijn veranderd, varen hier nog 12 commerciële vissersboten dagelijks uit. De geur van verse vis vermengt zich met zeelucht terwijl ik een visser met verweerde handen zijn vangst zie sorteren. Dit is geen toeristenattractie – dit is het echte werk.
Het dorp dat Alfred Hitchcock inspireerde
In 1929 werd Polperro ontdekt door niemand minder dan Alfred Hitchcock, die hier scènes filmde voor “The Manxman”. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom – de dramatische kliffen, mysterieuze grotten en kronkelige straatjes creëren een natuurlijk filmset. Wandelend langs de haven, langs huisjes die tegen de heuvel lijken te klimmen, lijkt het alsof je door een tijdcapsule loopt.
Achter de pittoreske façade schuilt een fascinerende geschiedenis van smokkelaars. In de 18e eeuw was dit een centrum van illegale handel, met geheime tunnels en grotten die nog steeds te bezoeken zijn. Zware belastingen op goederen zoals thee, alcohol en tabak maakten van eerlijke vissers nachtelijke smokkelaars.
De meest intrigerende legende is die van Willy Wilcox, een beruchte smokkelaar die volgens lokale verhalen voorgoed verdween in een van de kustgrotten. Zijn huisje staat nog altijd aan de haven, een stille getuige van het ruige verleden. Wanneer je bij eb de grot onder zijn huis kunt betreden, voel je de geschiedenis bijna tastbaar om je heen.
Een werkende haven tegen alle verwachtingen in
Wat Polperro werkelijk onderscheidt van plaatsen als Canterbury dat cruiseschepen verbant, is dat het geen toeristisch schouwspel is geworden. Terwijl de meeste kustdorpen hun vissersvloten hebben ingeruild voor souvenirsshops, houdt Polperro vast aan zijn maritieme ziel. De 12 commerciële boten varen nog dagelijks uit voor platvis, sint-jakobsschelpen, krabben en kabeljauw.
“Wat je hier ziet is geen show voor toeristen. Dit is ons leven, al generaties lang. De zee zit in ons bloed, en zolang er vissen zwemmen, zullen wij ze vangen.”
De januaristorm van 1817 verwoestte ooit dertig grote boten en talloze huizen, maar Polperro herrees sterker. Die veerkracht zie je nog steeds in dit dorp dat lijkt op wat Cinque Terre was voordat cruise-overtoerisme het overspoelde. Terwijl andere Cornwallse bestemmingen zoals St. Ives en Padstow vrijwel onherkenbaar zijn geworden door massatoerisme, biedt Polperro nog een glimp van authentiek kustleven.
Wat de reisgidsen je niet vertellen
De beste manier om Polperro te ervaren is door te parkeren bij de grote parkeerplaats aan de rand van het dorp (£6 voor een hele dag) en de 20 minuten wandeling naar beneden te maken. Auto’s zijn verboden in de smalle straatjes, wat bijdraagt aan de tijdloze sfeer. Liever niet lopen? Een elektrisch wagentje pendelt regelmatig tussen de parkeerplaats en het dorpscentrum voor £2 per persoon.
Bezoek tijdens de vroege ochtend (voor 10 uur) om de boten te zien terugkeren met hun vangst, of in de late namiddag wanneer het zachte licht de witte huisjes gouden tinten geeft. Net als Nederlandse vissersdorpen met historische overlevingsverhalen, heeft Polperro een taai karakter dat voelbaar is als je er rustig de tijd voor neemt.
Het Heritage Museum (£3.50 entree) is een schat aan informatie over de smokkelgeschiedenis en het visserijverleden. Loop zeker door naar de verborgen uitkijkpunt achter het museum voor een spectaculair uitzicht over de haven dat de meeste bezoekers missen.
Als de getijden gunstig zijn, verken dan de kustgrotten bij laagwater – inclusief de beruchte Willy Wilcox grot. Neem een zaklamp mee en stevig schoeisel.
De ziel van Cornwall bewaard
Terwijl de zon langzaam achter de westelijke kliffen zakt, neem ik plaats op het terras van The Blue Peter Inn met uitzicht over de kleine vloot vissersbootjes. De gerechten hier worden bereid met vis die vaak dezelfde dag nog is gevangen. Een perfecte afsluiting van een dag in wat voelt als het meest authentieke stukje Cornwall.
Mijn vrouw Sarah zou hier eindeloos fotograferen – het licht, de texturen, de gezichten van de vissers vertellen elk hun eigen verhaal. Zoals een lokale visser me vandaag zei: “De zee geeft en neemt, maar Polperro blijft.” In een wereld van toenemende uniformiteit, is dat een zeldzame en kostbare eigenschap.